SEALIFE Trust Beluga Sanctuary

Introductie 

Het alternatief voor dolfinaria en dolfijnenshows; een sanctuary. De laatste jaren hebben veel mensen deze term geroepen, met name dierenactivisten. Vooral in de laatste tien jaar wordt dit concept vaak opgebracht in de discussie over cetacea (walvissen en dolfijnen) in gevangenschap. In de breedste zin van het woord is een sanctuary een meer natuurlijke omgeving wat moet dienen als een toevluchtsoord voor dolfijnen die voormalig in gevangenschap leefden. Hierbij ligt de focus met name op dieren die gebruikt worden voor shows en presentaties. Bekende namen in de radicale dierenactivisten cirkel zoals Ric O'Barry, Ingrid Visser en de Duitse Jurgen Ortmüller hebben het allemaal al eens over dit soort sanctuaries gehad en noemen dit het betere alternatief voor het houden van cetacea in zoologische instanties. Veel van hen hebben zelfs al een poging gedaan een sanctuary te starten, vaak werd hierbij dan aan het publiek gevraagd om te doneren. Het plan in dit soort projecten wordt vaak gebracht als een soort pensioen voor voormalige showdieren. Vaak wordt er op lange termijn ook gepland om de dieren weer vrij te laten in de natuur. Hoewel dit concept nu al jaren populair is heeft niemand het echt op een professioneel vlak geprobeerd. (Hierbij tel ik de  gefaalde en onsuccesvolle projecten waarbij dieren stierven niet mee) dat is, tot vorig jaar toen SEALIFE Trust twee beloegas uit een park in China naar IJsland bracht met het doel ze te gaan voorbereiden op het leven een sanctuary. Dit sanctuary zou worden gerealiseerd in Kletsavík or Kletssvik baai, dezelfde baai waar de orka "Keiko" uit de "Free Willy" films verbleef in de poging hem terug naar het wild te introduceren.

Wat opvallend is, is dat deze eerste professionele sanctuary niet door een dieren-activistenorganisatie werd gerealiseerd, maar door Merlin Entertainments, een grote speler in de pretpark en aquarium industrie. Merlin Entertainments is de eigenaar van de vele SEALIFE aquaria over de hele wereld en ook bekend van parken zoals Alton Towers en de vele Legoland locaties. Merlin Entertainments had tot voor kort zelf dolfijnen en dolfijnenshows in een aantal van haar pretparken. Dit waren onder andere Heidepark Soltau in Duitsland en Gardaland in Italië. In de laatste tien jaar heeft Merlin Entertainments het policy betreft deze dieren veranderd en is nu tegen het houden van dolfijnen en het gebruik van dolfijnen in shows voor vermaak. Langzaam zijn alle dolfijnen uit de parken verdwenen. In 2012 kocht Merlin Entertainments het Chinese aquarium waar de twee beloegas op dat moment werden gehouden. Op dat moment werden de dieren nog gebruikt in shows.Vanwege het nieuwe policy moest er een nieuwe locatie worden gezocht voor deze dieren en dat is hoe het balletje is gaan rollen. SEALIFE Trust is een non-profit organisatie en goed doel dat al bekend was van het Cornish Seal Sanctuary in Schotland en de vele opvang mogelijkheden binnen de SEALIFE locaties. (Bijvoorbeeld voor zeeschildpadden op meerdere locaties, maar ook zeehondjes in SEALIFE Blankenberge). Samen met het WDC (Whale and Dolphin Conservation Society) hebben zij dit project gecoördineerd. Toen ik onderzoek ging doen naar dit project vond ik met name meningen van mensen die niet zo blij waren met dit project. Uiteraard binnen de dierentuinwereld, Je kunt je misschien voorstellen dat parken die dolfijnen huisvesten zich een soort van bedreigd voelen door het sanctuary concept. Dit omdat het de huidige manier van zeezoogdieren houden direct aanvalt en zich voorstelt als beter alternatief, maar ook veel dierenactivisten zijn echter niet lovend over dit beloega sanctuary concept. De dieren zijn bijna een jaar lang voorbereid op de verhuizing naar de baai. Ik bezocht de dieren net voor hun verhuizing, toen ze nog in hun 'care pool' werden gehuisvest. Ik wilde meer leren over dit project en ik ben een voorstander van zelf gaan kijken en zelf onderzoek doen. Mijn bevindingen heb ik in dit artikel opgeschreven.

                                                         Locatie
De Beluga Sanctuary wordt gerealiseerd op de Westman Eilanden oftewel Vestmannaeyjar, een kleine groep eilanden in het Zuid-Westen van IJsland. Specifiek op het eiland Heimaey, dat met een kleine 13,4 km² het grootste en enige permanent bevolkte eiland van de groep is. Heimaey telt zo'n 4.500 inwoners en is kleiner dan Texel. Dit eiland is vulkanisch en er staat zelfs een vulkaan op het eiland. De laatste uitbarsting was in  januari 1973. Dit was geheel onverwacht, omdat gedacht werd dat de vulkaan "Eldfell" niet actief was op dat moment. Het eiland verloor die nacht 400 huizen en kreeg er 20.24 km² aan land bij na een 6 maanden lang gevecht om ervoor te zorgen dat de lava de haven niet zou verzwelgen. Maandenlang hebben inwoners en het Amerikaanse leger, (dat toen in Reykjavik stationeerde omdat IJsland geen eigen leger heeft) water uit de zee gepompt en tegen de lava gespoten om de haven te redden. Deze haven is de grootste bron van inkomen voor het eiland en wordt door velen als de belangrijkste vissershaven van het land gezien. Het is zelfs dankzij alle vissers dat de mensen hebben kunnen ontsnappen aan de uitbarsting. Omdat de vissers thuis waren die nacht kon iedereen worden geëvacueerd in de vissersboten. De meeste mensen in het dorpje werken in de haven of hebben op een andere manier te maken met de haven en de fabrieken die daar draaien. Heimaey heeft een stabiele flow van toerisme, met name in de zomer. Dit zijn zowel toeristen uit IJsland zelf als uit andere landen. Er is een vliegveld op het eiland, maar deze is sinds 2010 niet meer in gebruik vanwege lokale conflicten. De enige weg voor toerisme en import/export is dus via boot, schip of andere watervoeruigen. De enige weg die deze watervoertuigen kunnen nemen is via de inham waar ook Klettsvik baai ligt.

Boven: Zicht op de Westman Eilanden vanuit mijn vliegtuig met Heimaey in het midden. Klettsvik baai met de sanctuary in het blauw, de haven in het rood. De groene stip geeft de vulkaan Eldfell aan. De oranje pijl is de enige route naar en van het eiland. Zoals je kunt zien is dit eiland echt heel klein en afgelegen. Het is zelfs veel kleiner dan Texel.


Klettsvik Baai - Sanctuary Locatie

Klettsvik baai ligt recht langs de haven en is de enige weg naar het eiland en weer terug naar het vaste land. Deze specifieke baai werd ook ooit gebruikt om de orka "Keiko" uit de "Free Willy" films te huisvesten. De baai was hierbij de overgang van gevangenschap naar het wild. Het nieuwe Sanctuary project van de organisatie “ SEALIFE Trust”, deel van corporatie  “Merlin Entertainments” lijkt eigenlijk redelijk veel op de manier waarop Keiko werd gehuisvest in de baai.  Zij zullen twee beloegas, ook wel witte walvissen genoemd (Delphinapterus leucas) een nieuw thuis bieden in de baai in een poging ze een natuurlijkere leefomgeving te bieden. Het doel is de resultaten van dit project te evalueren en uiteindelijk zelfs te gebruiken als een soort blauwdruk voor de rehabilitatie van andere cetacea in gevangenschap. Hierbij moet wel vernoemd worden dat deze twee dieren niet vrij worden gelaten; een kleiner gebied van de baai is afgezet met een zeepen constructie. Dit is een constructie gemaakt van netten, boeien en drijvende platforms. Binnen deze netten zijn ook nog wat kleinere drijvende verblijven te vinden die als medisch bassin en scheidingsbassin zullen dienen. De dieren zullen nooit vrij in de baai zwemmen-wat veel mensen denken bij dit project-, maar ze zullen achter deze netten blijven en de eerste periode met name in de kleinere bassins die daar voor hen geplaatst zijn. 

Boven: Links zie je de promotie afbeelding van SEALIFE zelf. Dit geeft misschien de impressie dat de dieren de hele baai tot hun beschikking hebben. Dat is niet zo. Midden en Rechts laten twee schilderachtige foto's zien die ik heb gemaakt van de baai. Als je goed kijkt zie je hier de lijn van de netten en de boeien drijven. Dit geeft het eigenlijke gebied aan waar de beloegas zullen leven.

Wat ik vooral heel opvallend vond is dat deze baai helemaal niet zo achteraf ligt als dat je zou denken wanneer je foto's van internet of SEALIFE zelf ziet. Het lijkt een baai in 'the middle of nowhere' met een hele natuurlijke uitstraling. Eigenlijk ligt de baai heel dicht bij de haven en omdat het op de route van de enige weg naar en van het eiland ligt is er heel veel bootverkeer. De veerboot bijvoorbeeld, vaart recht langs de sanctuary af. Er is ook een hele hoop industrie rondom de baai te vinden en ook behoorlijk wat toerisme. Toen ik het gebied rond de baai aan het verkennen was vroeg ik me oprecht af of dit niet schadelijk kan zijn voor de dieren. In het bezoekerscentrum van SEALIFE wordt op een bord aangegeven wat de gevaren zijn voor wilde beloegas. "geluidsoverlast", "bootverkeer" en "industriële ontwikkeling" worden allemaal genoemd als schadelijk voor beloegas. Deze factoren lijken allemaal aanwezig te zijn op de locatie van de nieuwe sanctuary.  Later in dit artikel gaat SEALIFE hier persoonlijk op in. 

                       Wanneer je dichter bij de rand komt zie je (en hoor je) ineens een operatieve steengroeve. 

Beneden zie je een overzicht van het gebied waar de beloegas zullen leven. Dit gedeelte van de baai is 32.000 m2 en 10 meter diep op het diepste punt. Dit verblijf is een 'zeepen' constructie en maakt gebruik van netten, boeien en drijvende platforms. Dit is geen onbekend concept in het houden van zeezoogdieren en er zijn zelfs verschillende dolfinaria die zo'n zelfde constructie gebruiken. Platformen breken de hogere golven die tot aan de sanctuary komen. De netten zijn zo ontworpen dat de beloegas er niet doorheen gaan, maar dat er wel vissen, krabben en andere lokale zeedieren doorheen kunnen zwemmen. Het is dan ook de bedoeling dat de beloegas interesse gaan tonen in de lokale flora en fauna. Binnen dit verblijf zijn nog twee kleinere verblijven die dienen als medisch verblijf oftewel medpool en 'desentisation pool' waar ze kunnen wennen aan de nieuwe omgeving. Er zijn platforms voor het personeel en om de boten aan vast te maken. Deze foto's zijn heel kort voor de verhuizing genomen. Dit is dus al helemaal klaar om de dieren te huisvesten. Eigenlijk hadden de dieren er zelfs al moeten leven, de bedoeling was dat ze vanaf de lente van 2020 al in de baai zouden zwemmen. De verhuizing is echter meerdere keren uitgesteld. Een aantal redenen zijn de pandemie, maar ook een kleine infectie die de dieren hadden opgelopen. Alle vertragingen brachten vooral vragen op bij het publiek. Was het misschien toch niet zo goed geregeld?

  Boven: Foto's vanaf het land genomen zodat je een overzicht hebt van het gebied en een idee van het formaat. Onder: Ik ben met een klein bootje bij de baai geweest. De laatste drie foto's zijn heel dicht bij de baai genomen vanaf het water zelf. Opvallend vond ik hoe kalm het water in de baai is. 

  

                                        Nabijheid van de haven
 
Het gebied van de sanctuary ligt echt heel dicht bij de haven. Veel dichterbij dan te zien is op het promotiemateriaal en er zijn dan ook mensen die zeggen dat SEALIFE dit expres probeert te verbergen. Als je op de locatie zelf bent is dit echter niet te missen. Vanaf verschillende punten op het eiland zie je zowel de haven als de sanctuary in één oogopslag. De boeien zijn zelfs vanuit de haven zichtbaar. Vlakbij de baai is een toeristisch gebied met als hotspot "de Staafkerk van Heimaey". Dit is normaal gesproken een druk bezocht gebied. Aan de overkant van de sanctuary op het strand is een steengroeve waar gegraven wordt naar vulkaansteen en vulkanisch zand. In de haven zelf liggen boten van alle formaten en staan een aantal fabrieken. Deze fabrieken zijn de hele dag operationeel. Veel mensen maken zich daarom zorgen om de dieren. Het is bekend dat walvissen en dolfijnen heel gevoelig zijn voor geluid. Zullen de beloegas dan geen last hebben van al het bootverkeer, de sonar van de boten, het geluid van de fabrieken en andere industrie? Wat als er een industrieel ongeluk gebeurt in de haven zoals een olie lek of een explosie? Dit kan natuurlijk altijd gebeuren en is veel waarschijnlijker op een locatie zoals deze dan op een afgelegen locatie. Komt er vervuiling uit de haven en van de fabrieken af door de lucht of het water? Hoe zit het met de industrie die daar de hele dag door draait? Is niets van dit dan storend voor de dieren? Ik moet toegeven dat toen ik de omgeving van de baai had verkend ik dit geen rare vragen vond. De baai is écht heel dicht bij de haven. Ik wil ook melden dat er ieder uur een enorme knal vanuit de haven klonk. Echt zoals een kanonschot of groot vuurwerk, Ik leerde later van een bewoner dat een tactiek is om de meeuwen weg te jagen. Zij zorgen blijkbaar voor nogal wat overlast bij de visfabrieken. Ik heb dit niet kunnen bevestigen, maar inderdaad iedere keer als de knal klonk vloog er een grote groep meeuwen weg dus de kans is erg groot dat dit inderdaad de reden was. De knal was ontzettend luid en ik weet zeker dat je dit in de baai kunt horen. Ik heb geen idee of dit onderwater ook is waar te nemen, maar het was zo'n oorverdovend geluid dat ik het toch in dit artikel wilde vermelden. 

 Zicht op de haven vanaf het "HáHá plateau". Om de hoek is de sanctuary locatie, gemarkeerd met een rood vlak op de laatste foto. 

 Boven: Op de eerste foto zie je het toeristische gebied met de staafkerk van Heimaey, de sanctuary locatie ligt hier op de achtergrond. Op de tweede foto zie je de boeien van de sanctuary locatie vanuit de haven. Let op de rode marker. In de laatste foto zie je dezelfde rode marker in het gebied van de staafkerk..

Panorama foto. De haven in rood, de sanctuary in blauw en de steengroeve in groen. 

Ik heb zelfs de vulkaan Eldfell beklommen. Eldfell is honderden meters hoog en ik kon zo van verschillende hoogtes foto's nemen van het gebied. De locatie van Eldfell kun je bovenaan het artikel op één van de eerst foto's vinden, aangegeven met een groene stip. In al deze foto's van verschillende hoogtes zie je de haven en de sanctuary locatie in één oogopzicht. Zo krijg je een idee van de ligging, zie foto's hieronder:

 

Bootverkeer

Zoals al eerder aangegeven liggen Klettsvik baai en de sanctuary locatie in een inham. Al het bootverkeer naar en van het eiland moet door deze inham. De veerboot komt 14 keer per dag langs (7 trips naar het eiland en weer terug). Dit begint om 07:00 uur in de ochtend en de laatste boot naar Heimaey verlaat het vaste land rond 23:45 uur. De veerboot vaart dus letterlijk de hele dag op en neer. De veerboot heet de Herólfjur 2941 en is een 68,86 meter lange hybride (half-elektrische) veerboot uit 2019. In het hoogseizoen komt hij dus 14 keer per dag langs de baai af. Een boottrip van het vaste land naar Heimaey en terug duurt zo'n 35 tot 40 minuten. Deze veerboot vaart ontzettend snel, maar remt af wanneer de baai wordt bereikt. Ik heb deze veerboot zelf ook genomen naar het eiland en terug naar het vaste land. Je komt zeer dicht langs de sanctuary af en als je op het buitendek staat heb je zelfs een heel goed uitzicht op het verblijf. Er zijn beperkte plaatsen op de veerboot en in de zomer is alles vaak uitverkocht hoorde ik bij het boekingskantoor. In de zomer worden daarom soms nog extra trips heen en weer gemaakt, waardoor de boot dus nog vaker dan 14 keer per dag langs komt. 

De veerboot Herólfjur 2941 tijdens een van de vele trips van de dag. De boot brengt toeristen naar het eiland en bewoners naar het vaste land of terug naar huis. Hier kun je zien dat hij recht langs de sanctuary af vaart. Je kon deze boot zeer goed horen, zelfs vanaf een afstand en daarbij nog op een berg. 

Ik heb ook gezien hoe het cruisschip “Le Bellot” de baai binnen vaarde. Één van de vele gevallen van bootverkeer die ik in enkele uren heb gezien. Dit cruiseschip vaarde recht langs de sanctuary locatie af en maakte een hele hoop kabaal. Ik stond hierbij redelijk ver weg en ook nog eens heel hoog en dit schip was zeer goed te horen. 

Er waren ook veel kleine bootjes in het water van de baai te zien. Deze komen zelfs nog dichterbij dan de grote boten en schepen. Er zijn behoorlijk wat bedrijfjes die boottochten aanbieden in de haven. Ik heb er zelf minimaal drie geteld. Hierbij kun je met een speedboat of andere kleine boot gaan kijken in de baai en de grotten rond het eiland. Één van hen genaamd Ribsafari verzorgd ook tours naar de sanctuary locatie. Dit is hetzelfde bedrijf dat boottours zal aanbieden als de beloegas eenmaal in de baai zwemmen. 

Ik heb behoorlijk wat uren gespendeerd waarbij ik dit gebied goed kon zien en er is inderdaad erg veel bootverkeer. (Wat niet raar is gezien de ligging van de baai). Ook de nabijheid van de boten ten op zichte van de sanctuary is opvallend. Ik snap dan ook de zorgen die mensen hebben betreft het bootverkeer.

Faciliteit

Hieronder zie je foto's van het gebouw waarin het visitor center van SEALIFE is gevestigd. Belangrijk om erbij te vermelden is dat SEALIFE alleen de begane grond van dit gebouw bezet. Zij delen het gebouw met een conferentie en informatie centrum en de bovenverdieping bevat appartementen. Dit gebouw is een voormalige visfabriek en ligt recht aan de haven. Er is een apart gebouw gerealiseerd en aan dit gebouw vastgemaakt om de beloegas in te huisvesten. Naast het gebouw was constructiewerk bezig tijdens mijn bezoek. Het center ligt gunstig voor toerisme; wanneer je van de veerboot af komt loop je vrijwel meteen tegen de ingang aan. Ik vond het zelf vrij verrassend dat dit het gebouw was van het SEALIFE center. Het lijkt op een normaal fabrieks of appartementengebouw. Vanaf de buitenkant is het moeilijk te bevatten dat hier een opvangcentrum voor zeevogels, aquaria en zelfs zeezoogdieren worden gehuisvest en ik zou het van de buitenkant niet snel hebben geraden.  

 Toen SEALIFE naar het eiland kwam voor dit project namen zij de oude collectie vissen en andere zeedieren over van het lokale “Heimaey Museum and Aquarium”. Ook namen zij het opvangcentrum van de papegaaiduikers over. Dit eiland staat bekend om het opvangen en de conservatie van deze nationale vogel. Ook andere zeevogels worden opgevangen op de SEALIFE locatie. Het Heimaey Museum is nog steeds open en ligt een paar honderd meter verderop, hier zijn echter geen levende dieren meer te vinden, zij zijn allemaal verhuisd naar het SEALIFE visitor center. Dit is waarom SEALIFE Trust visitor centre en het Heimaey museum op internet nog vaak verward worden met elkaar. Met name op websites over toerisme en bijvoorbeeld tripadvisor. Op de oude locatie in het museum kon je betalen om de vogels aan te raken, op de SEALIFE locatie kan dit niet. Dat heeft voor wat verwarring gezorgd omdat mensen dachten dat je bij SEALIFE kon betalen om de dieren aan te raken. Dit zou natuurlijk absurd zijn omdat het opvangdieren zijn, dit is gelukkig puur verwarring en niet het geval.

Het witte gebouw is toegevoegd aan het bestaande gebouw om de beloegas te huisvesten. Binnenin dit gebouw liggen de bassins die samen de quarantaine en 'care pool' van de beloegas vormen. Tijdens mijn bezoek verbleven de dieren hier nog. Net na mijn bezoek zijn de dieren verhuisd naar de baai. Vanuit de haven heb je een goed overzicht van de twee gebouwen. Toen ik het gebouw wat beter wilde bekijken zag ik dat een deel van een filtratie systeem gewoon open op straat stond. 

Zoals je kunt zien heeft iedereen gewoon toegang tot deze apparatuur. Ik weet niet zeker of dit operationeel was en verbonden was aan één van de bassins op dat moment, maar het was gevuld met water en je kon een licht gezoem horen. Ik vond het erg vreemd dat ik -of wie dan ook- gewoon toegang had tot deze kostbare apparatuur vanaf de straat. Als je slechte bedoelingen had en hiermee zou willen rommelen of iets zou willen saboteren dan was er niemand om je tegen te houden. Dit vond ik zelf niet zo professioneel overkomen.

Visitor Center

Het Visitor Center zelf is heel klein. Als je de hele route zou lopen zonder te stoppen om bordjes te lezen/te fotograferen dan sta je waarschijnlijk binnen 5 minuten weer buiten! Je begint in de ontvangsthal waar de kassa en een kleine gift shop te vinden zijn. Wanneer je betaald hebt loop je door een deur en zie je het eerste verblijf; een deel van de permanent opgevangen vogels. Papegaaiduikers en Zeekoeten zijn zichtbaar zowel boven als onderwater in een klein verblijf. Wanneer je verder loopt zie je achter glas het opvang gedeelte van de zeevogels. Hier zie je papegaaiduikers die op dat moment worden verzorgd. Wanneer je de route vervolgd kom je in de aquariumruimte. Hier staan 7 aquaria in verschillende vormen en formaten met lokale vissen en andere zeedieren. De meeste van deze vissen komen uit het museum dat verderop ligt. Het is leuk om de lokale vissen van dichtbij te kunnen zien. Stekelbaarzen, de snotolf, een octopus en een groot aquarium met kabeljauw en zeewolf zijn een aantal voorbeelden van de collectie vissen die je er kunt vinden. Het is een leuke collectie, maar zelfs als je even blijft staan bij iedere bak en wat foto's neemt of bordjes leest ben je eigenlijk in een paar minuten al aan het einde van de aquarium ruimte. Na dit gedeelte begint de tentoonstelling over de beloegas en het sanctuary project.

De beloega tentoonstelling bestaat uit twee ruimtes die het verhaal vertellen van de dieren. Dit begint in China en eindigt met de verhuizing naar de baai. De tentoonstelling bestaat voornamelijk uit informatieve borden aan de muur en foto's. Er is ook een projector scherm dat twee computer gegenereerde beloegas laat zien, zij zwemmen in de baai. De titel van deze projector is "Home to the Ocean" wat verwarrend is aangezien dat misschien het idee geeft dat de dieren vrij in de oceaan zullen zwemmen. In dezelfde kamer hangt dan weer een bord dat benoemt dat de dieren niet vrij zullen zwemmen. Niet heel veel later klinkt de titel van een bord "Wild Dreams" wat dus wel weer het woord wild gebruikt. Dit is over het algemeen vrij verwarrend als je nog niet veel over het project weet.

Een aantal teksten op de borden in deze tentoonstelling. De twee kamers bestaan voornamelijk uit borden en foto's. Hieronder staat de tekst van een bord over bedreigingen voor wilde beloegas. Opvallend is dat geluidsoverlast, bootverkeer en industriële ontwikkeling worden genoemd als schadelijke bedreigingen, terwijl deze factoren ook present lijken te zijn in de sanctuary locatie. 

Het einde van de tour en het absolute hoogtepunt is een kleine glazen ruit waardoor je de twee beloegas kunt zien. Dit raam is gelabeld met de titel: “Animal Welfare Assessment Window”. Een donatiebox staat recht langs het raam. Dit is de enige mogelijkheid voor bezoekers om de dieren te zien. Foto's maken en aanraken van het glas is verboden. De beloegas waren erg nieuwsgierig en interactief naar bezoekers. Het raam is ook een groot succes onder de bezoekers en het was er altijd heel druk. Mensen gingen in de rij staan om de dieren goed te kunnen zien. Na deze ruit loop je door een gang en open je een deur, wanneer je je dan beseft dat dit het einde van de route is en dat je weer in de gift shop van het begin staat. Het is een hele korte route over het algemeen, zelfs als je alle borden leest onderweg.

Dieren

De dieren zagen er goed uit, voor zover ik dat kan beoordelen. Ik ben natuurlijk geen dierenarts, maar ik heb wel wat verstand van zeezoogdieren. Mijn mening gebaseerd op mijn observaties is dat de dieren actief en alert waren. Ik zag niks abnormaals behalve dat de dieren echt heel groot en stevig waren. Op social media had SEALIFE al aangegeven dat ze de dieren bewust aan laten komen om ze voor te bereiden op het leven in de baai. Dit was goed te zien naar mijn mening. De huid van de dieren zag er goed en normaal uit. Geen wonden of abnormaal veel rake marks en/of krassen. Het enige opvallende is de mond van Little Grey, waarbij aan één kant van de 'lippen' een soort snedes te zien zijn. Aan de foto's op de borden te zien was dit al het geval in China, maar is dit wel verergerd intussen. De dieren zijn erg nieuwsgierig en erg interactief naar bezoekers, vooral naar kinderen. Ze waren makkelijk te lokken naar het glas en over te halen tot speelgedrag. Ze leken erg mensgericht. Ik heb ongeveer 4 uur in totaal gespendeerd bij deze ruit om de dieren te observeren. Ze waren erg gefocust op mensen, zowel bezoekers als directe verzorgers. Op de achtergrond was zichtbaar dat de dieren toegang hadden tot andere bassins, maar ze bleven de hele tijd bij het raam zwemmen. Om de zoveel tijd kwamen de dieren boven op dezelfde plek en bleven daar heel lang hangen en 'spyhoppen'. Later was mijn conclusie dat dit de plek is waar ze personeel zien in de buurt van het bassin. Ze waren erg gefixeerd op wat er boven water gebeurde. De dieren gingen niet veel met elkaar om. Ze zwommen vooral dezelfde routine, waarbij ze vaak bij het glas stopte om de bezoekers te observeren. Ze wreven ook hun lichamen tegen het glas iedere keer als ze langs de ruit zwommen.

Links: "Little White" Rechts: "Little Grey"


Ik wil hierbij ook nog vermelden dat in de uren dat ik de dieren heb geobserveerd er ook verrijking werd aangeboden in het bassin. De dieren gaven maar heel kort aandacht aan deze verrijking; enkele seconden per keer. Daarna bleven ze maar terugkomen naar het raam en interacties houden met bezoekers. De dieren zochten ook actief contact met bezoekers, met name kinderen. Dit gaf mij de indruk dat de aanwezigheid van het raam en de bezoekers meer verrijking was dan de speeltjes in het bassin zelf. Ik wil ook nog een keer benoemen dat de dieren weinig aandacht geven aan elkaar. Ik heb ze niet echt zien spelen met elkaar of interacties zien hebben met elkaar behalve het wegduwen van elkaar als ze allebei tegelijk bij het glas wilden zijn. .

Achter de Schermen

Hieronder staan de achter de schermen foto's van mijn bezoek. Hier zie je de dieren in hun care pool. Als bezoeker zie je de dieren nooit direct, alleen achter glas. Dit geldt voor de vogels, vissen en de beloegas. Alles is heel strikt en klinisch. Je ziet de dieren alleen door een glazen barriére. Het lijkt in veel opzichten erg op andere opvangcentra die ik heb bezocht. Ze laten de dieren ook op dezelfde manier zien. Het is niet echt commercieel al wordt er wel om donaties gevraagd. Dit was echter ook zo bij de andere opvangcentra die ik heb bezocht. Ook achter de schermen waren de dieren ontzettend mensgericht en je ziet ze echt om aandacht vragen op de foto's. 

 De beloegas achter de schermen. Je ziet hier heel goed dat Little Grey veel extraverter is en de meest uitgaande is van de twee dieren.

 

Vragen beantwoord door SEALIFE

Ik heb kunnen praten met een aantal verzorgers van SEALIFE. Ook kreeg ik de mogelijkheid vragen te stellen aan de General Manager van dit center (Audrey Padgett). Zij werkt ook direct met de dieren. Ik heb antwoorden kunnen krijgen op de meeste vragen die ik had en het was erg interessant! Hieronder is een verslag van dit interview:

Kun je wat meer vertellen over dit project in het algemeen alsmede het doel van dit project?

SEALIFE Trust Beluga Sanctuary is de eerste beloega sanctuary locatie ter wereld. Ons doel is een natuurlijkere omgeving te creëren voor  beloegas die voormalig in gevangenschap leefden. De dieren die hier momenteel verblijven zullen de eerste bewoners zijn van een sanctuary dat op lange termijn zal worden onderhouden. Er kunnen tot 10 beloegas in deze sanctuary leven en het is de bedoeling dat er meer dieren zullen volgen. Dit project is het eerste in zijn soort en we staan open om een voorbeeld te zetten voor andere faciliteiten die zeezoogdieren huisvesten en onze informatie te delen met hen. Ons doel is om de dieren een zo natuurlijk mogelijke leefomgeving te bieden. Dit project is een open uitnodiging naar andere faciliteiten en organisaties die een soortgelijk project willen opstarten. 

Onze eerste twee beloegas "Little Grey" en "Little White" komen uit een aquarium in China genaamd Changfeng Ocean World in Shanghai. Daar werden de dieren gebruikt in shows. Dit aquarium werd in 2012 overgekocht door Merlin Entertainments. Omdat we toen al een policy hadden tegen het houden van zeezoogdieren voor vermaak moest er een nieuwe oplossing worden gevonden voor de dieren. Ze simpelweg naar een ander aquarium verhuizen zou de situatie niet verbeteren voor de dieren dus zochten we naar een alternatief. Zo is dit plan tot stand gekomen. Samen met onze partner en non-profit organisatie SEALIFE Trust die al samenwerkte met Cornish Seal Sanctuary en samen met the Whale and Dolphin Conservation Society (WDC ) werd dit project tot stand gebracht

We hebben dit project jaren lang gepland en voorbereid met een groot team van professionals zoals Directeur van Merlin Entertainment's Animal and Welfare Department Rob Hicks en Andy Bool, Hoofd van Sea Life Trust. Daarnaast namen we mensen aan met een hoop kennis en samen hebben we dit project gecoördineerd. We werken nu al 7 jaar aan de uitvoering van dit project.

We hopen een soort blauwdruk te creëren voor andere instanties om de kwaliteit van leven te verbeteren voor zeezoogdieren in gevangenschap. In dat aspect zijn Little Grey en Little White ambassadeurs.

Dit is een inovatieve manier en een nieuwe aanpak van het houden van zeezoogdieren, maar ook een erg controversieel onderwerp. Hebben jullie zelf ook negatieve reacties ontvangen op dit project? 

Ja natuurlijk, het gaat namelijk om dieren en dan heb je al meteen een onderwerp waar mensen emotioneel op reageren. Hoewel ik zelf pas een jaar deel ben van dit project, heb ik persoonlijk al een verandering van mening gezien, zelfs bij mensen van andere instanties die deze dieren houden. Ik geloof dat onze bereidheid om dit onderwerp boven tafel te brengen de juiste manier is om dit ontzettend emotioneel geladen onderwerp in de wereld te brengen.

Wij willen duidelijk maken dat het om de dieren gaat. We willen deze dieren helpen en ze de best mogelijke kwaliteit van leven geven. Ook willen we educatie blijven geven over welzijn en conservatie. Het is ook hoe je deze conversatie brengt; niet schreeuwen tegen elkaar, maar gewoon normaal met elkaar praten en elkaars meningen respecteren. 

Met SEALLIFE Trust hebben we een gepassioneerd team aan onze kant die heel veel om dieren geven. Niet om goed of slecht, maar om de gezondheid van de dieren. We hebben bijvoorbeeld Dr. Isabella Clegg. Zij doet op het moment onderzoek over het welzijn van Little White en Little Grey. We meten ook cortisol, hier nemen we speeksel, bloed en huidmonsters voor af. We zijn ook open voor ander onderzoek en willen zo transparant mogelijk zijn. 

Waarom is IJsland gekozen en specifiek deze locatie?

Er waren een hele hoop mogelijke locaties. Het was een groot proces van eliminatie tot we bij deze locatie kwamen. We hebben bijvoorbeeld ook naar Rusland gekeken. Er waren zoveel factoren waar we rekening mee moesten houden. Waar is een plek met het juiste klimaat, de goede watertemperatuur, welke locatie is niet te afgelegen en te extreem qua weersomstandigheden?  We zochten ook naar een locatie waar de lokale bevolking ons project zou begrijpen en omarmen. Op deze plek was voorheen al de orka Keiko, het concept was dus niet geheel vreemd voor de mensen hier. Ze begrepen het ruwe idee en veel mensen wilden zelfs met ons meewerken. We zijn ontzettend blij met deze locatie omdat dit eiland een rijke geschiedenis heeft in conservatie vanwege de opvang van papegaaiduikers. Deze locatie is ook afgelegen, maar begaanbaar genoeg voor toeristen zodat we de dieren aan mensen kunnen laten zien en de mensen kunnen leren over de intelligentie van deze dieren en educatie kunnen bieden. Zelfs de lokale vissers zeggen na een bezoek dat ze kunnen zien hoe bewust de dieren eigenlijk zijn en dat ze niet "gewoon domme vissen" zijn zoals voorheen gedacht. 

Kun je ons wat meer vertellen over de dieren en hun karakter?

Little Grey is het meest open van de twee. Ze is de eerste die het team komt begroeten, vocaler, de eerste die een nieuwe verrijking uitprobeert en speelser. Little White is wat introverter en gereserveerder. Little White is inmiddels comfortabeler geworden met haar omgeving, maar ze is nog steeds wat verlegen en kijkt eerst de kat uit de boom. Ze houdt haar afstand, vooral met nieuwe mensen. Je moet haar respect eerst verdienen.  

Omdat ze zoveel tijd met elkaar spenderen is Little Grey ook een soort van rolmodel geworden. De dieren kopieren elkaars gedrag soms; daarom is soms Little White ineens de eerste bij de training. Het hangt erg af van hun gemoedstoestand, maar ze hebben beide zeker een eigen karakter.

Wat voor trainingsprogramma hebben de dieren nu?

Dit is eigenlijk op te breken in drie stadia:

  1. Husbandry training/medische training. Zoals het nemen van bloed en speeksel monsters, maar bijvoorbeeld ook echoscopie om hun vetlaag te meten. Ze zijn langzaam van 15 graden watertemperatuur naar 8 graden gegaan om alvast te wennen aan koudere water temperaturen. Hun vetlaag moest dus dikker worden. 
  2. “Training” gerelateerd aan de verhuizing en desensitization. Bijvoorbeeld de vloer van de medpool, deze kan omhoog worden gebracht. We zorgen dat de dieren hier aan gewend zijn. Hetzelfde geldt voor de transport hangmatten. We vinden het ook belangrijk dat ze een vrije keuze hebben om in en uit de medpool te zwemmen, zodat ze comfortabel worden met dat gebied. Ik zou het niet echt training noemen, meer het laten wennen aan alles wat nodig is voor de verhuizing. Deze 'desensitization' gedragingen worden wel gemixt met gedragingen die de dieren al kennen en waar ze comfortabel mee zijn. (Wat in hun geval gedragingen zijn die ze vroeger in shows lieten zien). De sessies met hun verzorgers zorgen er ook voor dat de dieren comfortabel zijn met nieuwe mensen, dat is ook belangrijk in de voorbereiding van de verhuizing.
  3. Verrijking zoals mentale stimulatie en puzzels. De dieren zullen ook in de sanctuary verrijking nodig blijven hebben. We laten ze op het moment een hele hoop nieuwe dingen zien, zoals zeewier, boeien etc. Dit is een soort brug naar wat ze tegen gaan komen in de baai. 

Hun dagelijkse routine bestaat echter vooral uit medische training en verzorging. Het animal assessment window is ook verrijking voor ze; ze hadden geen raam in hun oude verblijf, dit is dan ook echt omgevingsverrijking voor de dieren. Ze lijken vooral geïnteresseerd in kinderen. Waarschijnlijk omdat zij vaak fellere kleding aan hebben en energieker bewegen. De dieren hebben sowieso erg veel interesse in de bezoekers.

We geven de dieren ook dingen zoals een voedselbal gevuld met vis. Dit is uiteraard niet hetzelfde als jagen, maar ze worden wel uitgedaagd om na te denken over hoe ze hun eten kunnen krijgen. Met dit soort verrijking hopen we de dieren te stimuleren om hun brein en lichaam te gebruiken in het verkennen van de baai. Jessica, onze beloega curator, die eerst in het Shedd Aquarium werkte observeert nu ook hoe het geven van keuze de dieren kan beïnvloeden. Dit is zeker een interessante studie.

Is er een plan gemaakt voor de dieren wanneer ze in de sanctuary zijn? Zullen ze nog steeds training, medische training en lichamelijke beweging krijgen? 

We hebben al wat lichamelijke training gedaan om de dieren voor te bereiden op het leven in een omgeving met getijden. We hebben hun dieet ook aangepast om ze wat meer vetlaag te geven. Het gaat echter niet alleen om extra gewicht, maar het gaat om het hebben van de optimale lichaamsconditie om te kunnen leven in deze nieuwe, natuurlijke omgeving.

In de baai zijn 2 care pools. Een rechthoekige en een L-vormige. Hier zullen ze hun eerste periode in de baai doorbrengen om te wennen aan de nieuwe leefomgeving. We zijn ook begonnen en zullen doorgaan met boot-training, hierbij worden de dieren gemotiveerd om het care team in een boot te volgen. Zo kunnen we de dieren later motiveren om meer van de baai te gaan ontdekken.

Zullen de dieren uiteindelijk leven zonder training en contact?

Dat is niet het doel van dit project. Deze dieren hebben zo lang in gevangenschap geleefd dat ze waarschijnlijk de rest van hun leven menselijke zorg nodig hebben. Beloegas kunnen 40 jaar oud worden, dus dat is nog een hele lange tijd. We hebben nooit de bedoeling gehad de dieren vrij te laten of volledig te laten verwilderen. Belugas komen ook niet voor in IJsland, dus dat is sowieso niet optimaal. Het doel is ze een zo natuurlijk mogelijk leven te geven en om te leren van deze ervaring om andere zeezoogdieren te kunnen helpen in de toekomst.  

Heeft het huidige team ervaring met zeezoogdieren en/of training? Hoe hebben jullie de juiste mensen gevonden voor een project als deze?

Jazeker, twee medewerkers zijn meegekomen uit China waar ze gewerkt hebben met Little Grey en Little White. Één van hen werkt zelfs al meer dan tien jaar met deze dieren. Hun filosofie is geweldig en het is interessant om met ze te praten over de verschillen tussen de twee instanties waar ze met de dieren hebben gewerkt. We hebben ook mensen uit IJsland zelf en van over de hele wereld eigenlijk. Veel hebben ervaring met zeezoogdieren of dieren in het algemeen. Onze curator Jessica heeft al 20 jaar ervaring met beloegas! 

Wat het team zo speciaal maakt is dat ze van allerlei verschillende plaatsen op de wereld komen, met verschillende redenen, maar met één doel; het helpen van de dieren. Misschien zijn mensen in het begin wat sceptisch over ons project, maar we zijn erg gemotiveerd om de dieren te helpen en de essentie daarvan is echt voelbaar. We zijn momenteel ook aan het uitbreiden en hopen een nog groter team te hebben in de toekomst. 

Hebben jullie een eigen dierenarts op locatie? Zijn de vorige dierenarts en/of verzorgers meegereisd met de beloegas vanuit China? 

We werken met twee dierenartsen op het vaste land. Zij kunnen de veerboot nemen wanneer de dieren medische verzorging nodig hebben. We werken ook met de "International Zoo Veterinary Group"  die weer direct werken met Merlin Entertainments. Zij geven ook training en delen hun ervaring met de dierenartsen in IJsland. Twee van de dierenartsen van het IZVG werkten zelfs in China met beloegas. We zorgen ervoor dat de dierenartsen bij de verhuizing aanwezig zijn. Ook al is het een korte verhuizing, het is een behoorlijke uitdaging om zulke grote dieren te verplaatsen. We nemen daarom goede voorzorgsmaatregelen. 

Het doel is om de dieren een zo natuurlijk mogelijke leefomgeving te geven. Zullen ze dan uiteindelijk ook vrij in het wild zwemmen, of blijven ze altijd in de baai? 

Deze dieren zijn gevangen ver van de kust af in Rusland. Er wordt geschat dat ze nog geen jaar oud waren toen ze werden weggehaald uit het wild. Ze hebben eerst in een onderzoekscentrum geleefd voor ze naar Changfeng Ocean World verhuisden. Inmiddels leven ze al 11 jaar in gevangenschap; ze kunnen simpelweg niet voor zichzelf zorgen in het wild. Zoals eerder gezegd is dit ook niet het doel van dit project. Wij mensen namen de dieren uit hun natuurlijke omgeving, nu is het onze verantwoordelijkheid om voor deze dieren te zorgen. Dat is waarom we hier zijn. Ons doel is ze de beste kwaliteit van leven te geven en een zo natuurlijk mogelijke leefomgeving. Het is natuurlijk ook een leerproces. Zullen ze uiteindelijk zelf vis gaan vangen? We weten het niet. We hopen te leren van dit proces en hopelijk is alles wat we leren bruikbaar om zeezoogdieren in de toekomst echt te rehabiliteren. 

Ik persoonlijk groeide op in Florida met dolfijnenshows in parken zoals Seaworld en Marineland. De evolutie van de meningen over zeezoogdieren in gevangenschap is interessant en er is al zoveel veranderd inmiddels. Toendertijd had het een doel: dat was de manier om de dieren te laten zien aan mensen en mensen de kans te geven over de dieren te leren. Nu kunnen we het op een andere manier doen. Dit is waarom we onderzoek doen en we open willen zijn het delen van de resultaten. 

We doen ook veel aan educatie. We plannen nu schoolprogramma's. Educatie voor kinderen is werkelijk prachtig en het maakt ze zo bewust van deze dieren en de bedreigingen die deze dieren ondergaan in het wild. Zelfs wanneer de beloegas in de baai zijn zullen we schoolgroepen meenemen op de boot ter educatie en om ze van alles te leren over deze dieren.  

Hoe groot is hun nieuwe onderkomen, hoe diep gaan de netten?

32000m2 en de baai varieert in diepte, maar het diepste punt is 10 meter diep. We hebben professionele duikers in de baai gehad om alles te controleren en ook de medewerkers hebben er al gesnorkeld. We hebben een hele hoop lokale fauna gezien zoals zeeëgels, krabben, snotolven, kleine kabeljauw en zelfs een platvis! Heel veel dieren om interacties mee te hebben. Het terrein veranderd ook regelmatig van rotsen, naar zandbodem, naar andere texturen. Echt heel veel om te ontdekken voor de dieren! 

Hebben de netten onderhoud nodig? Is daar een protocol voor?

We werken met een extern bedrijf voor het onderhoud van de netten. Hij werkte ook met de netten van Keiko dus hij is bekend met dit soort constructies. Hij heeft hele professionele apparatuur en een ervaren team. Dit bedrijf zal een wekelijkse check-up doen en het team een dagelijkse check-up. De netten zijn ook dubbel-laags. 

Is het straks mogelijk de beloegas in de baai te zien? Kun je ze ook van dichtbij zien of alleen van ver weg?

Ja, we gaan educatieve boottochten aanbieden via Ribsafari. Er gaat dan één van onze medewerkers mee op de boot om educatie te bieden aan het publiek. Je kunt de beloegas zien, maar van een afstand. Een beetje zoals een whale watch tour. Het is voor ons ook allemaal nieuw, dus we zullen kijken hoe dit gaat lopen. Feedback van de toeristen zal ook helpen in het verbeteren van deze tours.  

Hoeveel werknemers zullen er werken aan het onderhoud van de baai en de verzorging van de dieren?

Los van het externe bedrijf voor het onderhoud van de netten zal er een care team van 6 personen dag en nacht klaarstaan voor de dieren.

Wat gebeurt er als een beloega per ongeluk zou ontsnappen uit de baai?

Dit is erg onwaarschijnlijk vanwege de dubbele laag netten en het feit dat beloegas niet zomaar over dingen heen springen, we hebben hier echter wel een protocol voor. We hebben echt alles gedaan wat we kunnen om ons voor te bereiden en optimaliseren nog steeds continu. Mocht een dier toch buiten de baai belanden dan hebben we de recall bridge. De dieren zijn getraind om te reageren op een akoestische toon. Ze hebben natuurlijk ook boot-training en zullen de verzorgers waarschijnlijk gewoon volgen in de boten. We hebben ook CCTV 24 uur camera toezicht op de baai. We willen dat de dieren zich comfortabel voelen en niet dat ze over de boeien gaan zwemmen wanneer ze ergens van schrikken. We willen ook voorkomen dat privé eigenaren met eigen boten naar de baai toe varen. 

Wat gebeurt er als een beloega ziek of gewond raakt of wanneer er bijvoorbeeld een industrieel ongeluk gebeurt in de haven? Is er een plan voor noodgevallen?

We hebben een protocol om de dieren terug te verhuizen naar hun care pool in het geval van een noodgeval. De care pool was hun quarantaine verblijf aan het begin van het project, maar dient ook als een noodopvang. Één van de compartimenten in de baai heeft een bodem die omhoog kan zodat we de dieren makkelijk weer terug naar het vaste land kunnen transporteren. We hebben protocollen voor vrijwel alle scenarios zoals inderdaad een ongeluk in de haven of het scenario dat we dieren meer dan 24 uur lang niet kunnen voederen vanwege extreme weersomstandigheden. 

Er zijn zoveel dingen die kunnen gebeuren. Wanneer er iets mis gaat kunnen we de juiste mensen bellen, we hebben heel veel mensen in dit gebied die bereid zijn om ons te helpen en die ons project steunen. We zijn heel zelfverzekerd in het feit dat we de juiste personen aan onze zijde hebben. 

Waarom is de verhuizing vertraagd vanwege een lichte infectie? Wat gebeurt er als de dieren iets soortgelijks oplopen in de baai?

Beide dieren hadden gastritis. Dit is een ontsteking van het maagslijmvlies. Door de ontsteking kan de beschermende werking van het maagslijm afnemen. Het was van bacteriele oorsprong. We weten de exacte reden niet; het kan iets geweest zijn wat de dieren hebben gegeten ook al zijn er zeer veel kwaliteitscontroles op hun voedsel. Om ze te laten wennen aan het lokale dieet eten ze nu een mix van IJslandse haring en Canadese capelin met een kleine hoeveelheid lokale vis.  

Het was maar een lichte infectie, maar we wilden het niet riskeren. We wilden de dieren niet verhuizen in een minder dan optimale gezondheidsconditie. Het zou ook slecht zijn als we hun antibioticakuur zouden moeten afbreken door een of andere reden. De behandeling voor deze infectie is nu klaar en we wachten op een all-clear van onze dierenartsen. We zullen medische check-ups blijven doen, ook in de baai. We zijn er gerust op dat we de dieren ook in de baai kunnen behandelen vanwege onze goede medische en husbandry training. Het onderhouden van een vertrouwensband en een goede relatie tussen dieren en verzorgers is altijd een hoofddoel van ons geweest. 

Hebben de dieren geen last van al het bootverkeer in de haven? Is er een manier om de dieren hier op voor te bereiden? 

We werken samen met de haven. De lokale vissers en andere bootbestuurders zoals de tourbedrijven zijn allemaal op de hoogte van ons project. We hebben afspraken gemaakt over de snelheid en hoe dicht de boten bij de sanctuary mogen komen. Gelukkig werkt iedereen tot nu toe gewoon mee. Het grote voordeel is dat iedereen elkaar kent hier. De boten gebruiken twee typen sonar: Sonar recht naar de bodem toe en een meer verspreide sonar om scholen vis te lokaliseren. We hebben afgesproken dat deze sonar uit wordt gezet in de baai en in de haven. De veerboot komt erg dicht langs de sanctuary af, maar hoeft maar 8 kilometer per uur te gaan in de baai zelf. Ons personeel heeft al gedoken in de baai om onderhoud uit te voeren en het geluid onderwater is helemaal niet zo storend. Het is ook een elektrische boot dus dat helpt in het verminderen van geluid in de baai.

We hebben ook al geluiden afgespeeld in de care pool. Zowel boven als onderwater om de dieren te laten wennen aan geluid. Vergeet niet dat het personeel de baai ook via boten gaat benaderen en dat de dieren boot-training krijgen. Boten zijn dus deel van hun routine.

Dit moet een behoorlijk kostbaar project zijn. Draait dit project op donaties en bezoekers of hebben jullie ook een sponsor? 

We zijn compleet non-profit. We draaien alleen op donaties en sponsoren. De grootste donatie was natuurlijk van Merlin Entertainments. We hopen dat er meer sponsoren gaan komen in de toekomst. Al onze opbrengst (toegangskaartjes, souvenirs etc.) gaan direct terug in het betalen van de werknemers en het verzorgen en voeden van de dieren. Dit jaar is uiteraard moeilijk geweest voor ons, maar dit concept is iets wat moet groeien en evolueren. We hopen in de toekomst meer partners, sponsoren en donaties te ontvangen. 

Wat biedt de (nabije) toekomst voor Little Grey en Little White?

We zijn klaar met de behandeling van de infectie. Ze gaan in de zeer nabije toekomst verhuizen. We zitten nu in het proces van reorganisatie. We moeten weer contact leggen met iedereen en we wachten op de vrijgeving van de dierenartsen. We doen iedere check-up en ieder protocol gewoon opnieuw voor de verhuizing. We moeten nu ook extra letten op de gezondheid en veiligheid van onze mensen. Het is echt een geweldige ervaring om te werken met deze dieren en het is echt een gemeenschappelijke inspanning!

Conclusie

Dit was een ontzettend interessant artikel om te maken. Dit project is zonder twijfel het enige van zijn soort. Toen ik voor het eerst hoorde over dit project was mijn interesse meteen gewekt en had ik meteen veel vragen over de uitvoering. De meeste van deze vragen zijn inmiddels beantwoord. Veel mensen waren en zijn erg negatief over dit project, zowel in de dierentuin en dolfinaria wereld als in de dierenactivisten gemeenschap. Dit project wordt nogal vaak genoemd onder de term "Greenwashing" en als bedreigend gezien voor andere faciliteiten en projecten. Ik kan ook goed zien waarom en ik heb ook mijn twijfels bij meerdere aspecten van dit project. Wat ik echter geleerd heb na het praten met de werknemers en de manager is dat deze mensen heel veel om de dieren geven en alleen het allerbeste voor ze willen. De manager zelf was op mijn eerste dag op het eiland zelfs eigenhandig bloedmonsters naar de dierenarts aan het brengen op het vaste land. Ook hebben ze aan veel scenarios gedacht en hebben ze veel meer protocollen dan ik eerst dacht. Ze geven zelf aan dat dit vooral een leerproces zal worden. Er lijkt een contrast te zijn tussen de manier waarop Merlin dit project aanprijst en hoe de mensen die achter dit project en de dierverzorging zitten denken. Ik denk dat het goed is dat ik ben gegaan en dat ik heb gesproken met het team.

Echter.. de 'marketing' voor dit project bij gebrek aan een beter woord is niet zo heel subtiel. In veel manieren noemt het zichzelf de oplossing voor en het einde van dolfijnen in gevangenschap en dolfijnenshows, waarbij ik me kan voorstellen dat niet alle dierenparken die dolfijnen houden hier blij mee zijn. SEALIFE promoot het tonen van de dieren aan het publiek om het publiek zo bewust te maken en educatie te bieden (en zo ook te verdienen aan het tentoonstellen van deze dieren), maar dit is precies wat een moderne dierentuin/dolfinarium ook doet! Ik zie hier geen verschil in. Dit is vooral heel verwarrend en tegenstrijdig naar mijn mening. Ik was positief verrast dat het niet zo commercieel was als dat ik eerst dacht. Ja, ze vragen om donaties en er is een niet zo subtiele donatie pot aanwezig recht langs de dieren. Een bord aan het einde van de route vraagt je ook te doneren. Het center zelf is echter erg strikt, neutraal en klinisch. Het deed me heel erg denken aan andere opvangcentra waar ik ben geweest. (en die hebben ook een souvenirwinkel en zij vragen ook om donaties). Er is geen geval van interactieve programma's of het tonen van de dieren voor extra geld (al zijn er straks wel de boottrips), maar ze vragen om fondsen op dezelfde manier als ieder ander opvangcentra en zelfs dierentuinen. Er was ook meer educatie aanwezig dan ik had verwacht, al ging dit met name over het project. Toch was er ook wel wat leermateriaal over beloegas in het algemeen en de lokale vissen en andere dieren. 

Ik persoonlijk denk dat we inderdaad veel kunnen leren van een project zoals deze. Vooral nu ik geleerd heb dat ze cortisol meten en zoveel ervaren mensen in het team hebben. Ik geloof ook dat de resultaten van zo'n project nuttig kunnen zijn voor het verbeteren van de leefomgeving van andere cetacea in de toekomst. Het is heel goed dat dierenparken steeds natuurlijker dieren willen gaan houden en willen blijven verbeteren. In dat opzicht ben ik het dus eens met SEALIFE. Toch.. zou ik willen dat ze het niet in zo'n "anti-dolfinarium" jasje stoppen. Je krijgt als je rondloopt in het centrum of de berichten in de media leest heel erg het idee in de trant van "Wat wij doen is goed en wat andere parken doen is slecht". In het interview geeft Audrey aan dat ze transparant willen zijn naar andere parken en respectvol willen praten over het concept. Inmiddels, een week na mijn bezoek is de verhuizing naar de baai gerealiseerd en nieuwskoppen op internet klinken "Gered van gevangenschap!". Dit geeft een heel ander idee.  Ik heb zelf nog steeds wel twijfels bij sommige aspecten van dit project zoals het bootverkeer. Toch heb ik ook wat vooroordelen bijgedraaid nu ik meer heb geleerd. Ik ga een follow-up doen wanneer de beloegas een redelijke tijd in de baai hebben gespendeerd. Ik ben heel benieuwd wat het effect van deze nieuwe omgeving is op de dieren en of het ook echt gunstiger is voor de dieren om zo te leven. Wordt vervolgd!